Süne

Beni yanlız bırakırken hiç mi üzülmedin baba?

Beni bu acımasız dünyada yanlız bırakırken.

Hiç mi düşünmedin arkamdan dediklerini duyunca üzüleceğimi?

Ben kendimi koruyamam ki baba?

Sensizim şimdi... Hiç kimsesizim.

Bu dünya, bu ülkeler, bu inanlar o kadar acımasız ki baba. Herkesten sorumlular ama kimse kendinden sorumlu değil baba. Attığım her adımda acaba ne derler diye mi düşünmem gerekiyor baba? Hadi bana söyle?

Şimdi ben büyüdüm belki kendime bakabilirim ama ya o kimsesiz çocuklar. Onlar ne yapacak. O kötü insanlarla karşılaşırlarsa... Ya çok üzülürlerse... Hepsini koruyabilir miyim baba?

Belki kendim yapamam ama sen olsaydın?
Sen benim yüzümdeki gülümsemenin, gözlerimdeki yaşın, kalbimdeki merhametin, göğsümdeki sıkışmanın sebebisin Baba. Bütün duyguları sende tattım ben.

Daha altı yaşında tanıştım ölüm acısıyla. Tarif edilemez bir acı. Ne yere düştüğümde avucuma giren taşın acısı, ne dizlerimin yarılmasının acısı, ne kafamı vurmanın acısı... Bunların acısı senin acının yanında ne ki?

Geri dön babacığım sana verdiğim hiç bir sözü tutamıyorum. Gel ve bana yol göster. Senin söylediğin gibi biri olamadım ben.

İyi bir insan ol dedin... Olamadım baba.

Kimseye zarar verme dedin... Yapamadım baba.

Affedici ol dedin... Affedemedim baba.

Yapamadım hiç birini ama tek bir şeyi yaptım baba. Sen öldüğünde sana kötü insanları yaşatmayacağım dedim. Bunu başardım işte baba. Sırf bunun için katil oldum ben. Elimde yüzlerce kişinin kanı var.