~ZEHİR~

Seni sevmek, beni yavaş yavaş öldüren bir zehirdi.
Gittikçe uyuştuğum senlikte kaybolduğum lanet bir zehir.
Yüzünü gülümseten her şey iyi değildir ve her çiçek biraz zehirlidir..."
Ruhum! Neden uçup gitmiyorsun gökyüzüne? Neden ayrılıp gitmiyorsun, acizlik ve sevgisizlikle çürüyen bedenimden.
Zaman geçtikçe bu aşk dayanamaz hale geldi. Güneş ve ay kavuşmak istiyordu ama tüm evren bilirdi ki onlar kıyamete kadar kavuşamazalardı. İkisi de dayanamıyordu kavuşmalarının sonuçlarını düşünmüyorlardı. Tüm evreni yok edeceklerdi ama imkansızdı buna izin verilemezdi. Dünya ikisinin aşkının imkansız olacağını anlattı tüm evren bir oldu onların kavuşmalarına karşı. Güneş her şeyi yakmak istedi ve yaktı da, en yakın dostunu yaktı... Ay kapandı kendi içine, ayın ışığı ilk zamanlar gibi olmadı bir daha ve güneş bir daha asla kimseye yakın olamadı. Sadece yüzyıllar arasında ayın kızıl dolunay olmasında o kadar yakınlaşmalarına izin verildi. Kızıl dolunay vaktidir aşkların birazda olsa kavuşmalarına yakındır. Kıyamete kadar ilk zamanlar ki gibi sadece gözleriyle konuştular...