Καμπίνα 272

Οι περισσότεροι επιβάτες ήταν στις καμπίνες τους ή κοιμόντουσαν στους καναπέδες των σαλονιών. Λίγοι ήταν ακόμα ξύπνιοι. Έτσι περπάτησα σιγά μέχρι τις σκάλες για να κατέβω στο από κάτω κατάστρωμα. Καθώς περπατούσα άκουγα μια απαλή μουσική πιάνου να μου χαϊδεύει τ' αυτιά. Ήταν σαν να με τραβούσε προς το μέρος της κι εγώ δεν αντιστάθηκα.
Με τα πολλά βρέθηκα σε ένα από τα εστιατόρια του πλοίου, το οποίο κανονικά θα έπρεπε να είναι κλειστό. Ανοίγω την πόρτα σιγά για να μην διακόψω αυτόν που έπαιζε. Πλησίασα αργά. Κάθισα σε ένα τραπέζι λίγο πιο δίπλα από την πόρτα. Περίμενα να τελειώσει το κομμάτι. Δεν ήξερα ποιος ήταν αυτός που έπαιζε, αλλά εκείνη την στιγμή το μόνο που με ένοιαζε ήταν το κομμάτι. Ο τρόπος που έπαιζε το τραγούδι έβγαζε ένα πάθος για την μουσική που είχα χρόνια να ακούσω. Μια ηρεμία αλλά και ένα πάθος ταυτόχρονα. Την μία στιγμή ήταν γαλήνιο σαν μια θάλασσα ήσυχη χωρίς τίποτα να την ταράζει και την άλλη δυναμικό και άγριο όπως σκάνε τα κύματα στην ακτή. Αυτόν τον τόσο υπέροχο συνδυασμό τον είχα ακούσει μόνο άλλη μια φορά στην ζωή μου. Τότε μου ήρθε.
«Αποκλείεται» σκέφτηκα «Δεν μ