Mavinin Karanlığı

"Ben kimse üzülmesin diye bir sürü şeyden vazgeçtim. Kimse kırılmasın diye kendimi kırdım paramparça ettim!"
Bağırmaktan boğazım yırtılacaktı diye düşünürken karşıdaki kahkaha attı. Acımasızca atılmış bir kahkahaydı ama aynı zamanda biraz endişe barındırıyordu, belki biraz hüzün...
"Sana kimseye acımadığım kadar acıyorum."
Suratıma tokatmışçasına indi bu kelimeler. Ağzım şokla açılmış duruyordum. Birçok konuda yanıldığımı anladığım andaydım.
~~~
Beni bu noktaya ne getirmişti merak ediyordum. Her zaman hayata pozitif bakmıştım hep kendi doğrularımı yapmıştım. Kimseyi üzmemek için birçok şey yapmıştım. Aslında herkesin parmakla gösterdiği beni örnek aldığı biriydim. Yani en azından öyleymişim. Gerçi hala da öyleyim ama içimde kopan fırtınalardan kimse haberdar değil ki. Bilseler örnek almazlardı herhalde.
~~~
Yanımdaki gerçek olamayacak kadar muhteşem insana bakıyorum. O, benim rüyalarımda atamadığım çığlıklarım. O, benim gölgem. O, benim sonsuzluğum. O, bendeki mavinin karanlığı.