Ayrılık

Adliye kapısından çıkmış yanyana birbirimize bakıyorduk.
Ne kin ne nefret, sadece hüzün vardı göz bebeklerimizde. 5 sene sevgili 4 sene evli kalmıştık. Dile kolay 9 seneydi birbirimize bahşettiğimiz.
Her kavgamızda birbirimizden kopmayalım diye defalarca affetmelerimizin kotasının dolmasıyla buradaydık işte. Aşık mıydık? Evet, ama olmuyormuş işte. Aşk tek şey değilmiş evliliği yürütebilmek için.
İkimiz de gözlerimizin içine son kez bakarcasına bakmıştık ama bir türlü adımım ileriye gitmiyordu. Sanki boşanmak isteyen ben değilmişim gibi. Ama böyleydi işte, ne kadar boşanmakta haklı olduğumu bilsem de gözlerine bakınca unutuveriyordum her şeyi ancak daha fazla beklemenin beni çıkmaza sürükleyeceğini bildiğimden ilk adımı atmıştım.
Kendine iyi bak...