Güneşten mektuplar

Bir anda kendimi o anda buldum. Her şey o günkü gibiydi. Işte o an,yine paramparça olmuştum,her düşündüğümde olduğum gibi. Hep o gün başka bir şey yapıyor olsaydım acaba şimdi her şey farklı olur mu diye düşünüyorum,ama cevap bulamıyorum. Her şey paramparça olmuştu. Etrafa yıkıp dökmeye başladım,her yer kırılmış cam parçalarıyla dolmuştu,ellerimden kanlar dökülüyordu,ama hiç bir şey umrumda değildi. Yere oturup saatlerce ağladım. Yine yanımda olmasını istedim, benim karanlığımı güneş gibi aydınlatmasını istedim.Ama her şey bitmişti...