MECBUREN

"Hoşgeldin , Adalet."

Gülümseyerek başımı salladım.

"Hoşbuldum , Yiğit abi."

Kapıyı sıkıca tutarken cevap verdi.

"Aaa. Adalet konuşmuştuk seninle. Bana abi demeyi bırak."

Yutkundum. Onun rahat tavırları beni rahatsız ediyordu. Konuyu dağıtmak için yüzüne bakmadan;

"Melis içeride mi ? Onunla işimiz vardı."

Hafif sırıtarak konuşmaya başladı.

"İçeride hazırlanıyor. Gel sen de içeride bekle."

İçeriye girmemeliyim. Melis'i dışarıda beklemem daha doğru. O çok rahat davranıyor.

"Gerek yok. Ben burada beklerim."

Kollarını esnetirken suratındaki sırıtması durmamıştı.

"Sen bilirsin ama eğer dışarıda bekleyeceksen kapıyı kapatacağım. Haberin olsun."

Başımı iki yana salladım.

"Sorun değil. Melis'e söyler misin ? Hızlı olsun. Evden aradım , cevap vermedi."

Elini iki yana açarak kapıyı araladı.

"Ben Melis'le falan uğraşamam. İçeriye gir , kendin söyle. İkiniz de umrumda değilsiniz."

Derin bir of çektim. Hâlâ suratıma bakmaya devam ediyordu. Hissediyordum. Kapıyı biraz daha açarak devam etti.

"Gir işte içeriye. Naz yapma. Ne söyleyeceksen söyle , sonra istemezsen çıkarsın."

Biraz suratına baktım. Dudağımı ısırdıktan sonra başımı salladım. İçeriye geçerek ayakkabılarımı çıkarttım. Melis'in odasına doğru giderken Yiğit abinin kapıyı kapattığını fark ettim. Kapıyı kapattıktan sonra kilit sesini duymak duraksamama neden oldu. İçerideki korkutucu sessizlikten evde ikimizin yalnız olduğunuğunu anlamış oldum. Korkum artmaya devam ediyordu. Bu eve hiç girmemeliydim.

HAYATTA KALABİLMEK İÇİN SESSİZ KALMAK ZORUNDA BIRAKILAN TÜM KADINLARA...

BAŞLAMA TARİHİ : 21.07.2021