Bez Bebek : Lamia

Uzun zaman önceydi.
Mutluydu.

Ailesi ve arkadaşları onu seviyordu. Huzurluydu... Daha çocuktu.
Tek derdi, gün sonunda hava kararmadan eve ulaşmaktı.

Bez bebeğine sımsıkı sarıldı.
Bu sokakları hatırlamıyordu.
Korkuyordu.

Sonra arkasında birkaç adım sesi duydu.

Gelen kişiden yardım isteyebileceğini düşündü.
Arkasını döndü.

"Bana yardım eder misiniz? Burayı hatırlamıyorum... Sanırım kayboldum."

Arkasındaki adam sırıttı.

"Tabii küçük," dedi.

Yanına eğildi, saçlarını parmağına doladı.
"Ama sen de bana arkadaşlık edeceksin, tamam mı? Çok yalnızım."

Küçük kız düşündü.
Babasının sözleri aklına geldi:

"Lamia, yardıma ihtiyacı olan birine yüz çevirmek olmaz. Ona mutlaka yardım etmek gerekir, kızım."

Yardım edebileceği için mutluydu.

"Tabii ki yardım ederim amca," dedi.
"Arkadaşın olurum. Sonra da evimi buluruz."

"Tabii," dedi adam.
Yüzündeki iğrenç gülüş büyürken...

Küçük kızın elinden tuttu ve onu işsiz, kirli sokakların derinliğine çekti.

Ağlıyordu.
Canı yanıyordu.
Nefesini ciğerlerine zorla çekiyordu.

Bez bebeğine uzandı... ama yetişemedi.

Annesini istiyordu.
Babasını.
Abisini.

"Gelip beni kurtarın," diye yalvardı içinden.
"Anne... canım yanıyor. Nolur gel."

O gün, bedeni toprağa gömülürken hâlâ nefes alıyordu.

Toprağın altında kaybolurken tek istediği şey, bez bebeğinin yanında olmasıydı.

Son bir umutla, uzanamayacağını bile bile elini kaldırdı.

"Lütfen..." dedi içinden, nefesi tükenirken.
"Lütfen... bebeğim hep benimle kalsın."

Bir hayat biterken, diğeri başladı.

Lamia hep bebeğiyle kaldı.

Bedeni toprağın altında çürürken,
ruhu...
Bez Bebeğiyle kaldı.