Sonuna Kadar.

O gun yine ayni sekilde basliyorduk okula. Yine ayni duzen, ayni okul. Ama bu sene biseylerin farkli olmasini umuyordum. Sabah erkenden telefonumun zil sesi ile uyandim;
-Buseeee kapat o her neyse!!
Bu annemdi. O coktan kalkmis masayi hazirlamisti.
-Anlasilan yine gec kaldim.
Dedim icimden. Dogruydu, okulun ilk gununden gec kalamazdim. Herzamanki gibi uzerimi giyindim, annemin agizima tikdigi seyleri yutarken cantami hazirladim. Gozlerime cok hafif goz kalemi ve olmazsa olmazim parfumum. Hazirdim. Birkac dakika sonra servis sitemizin onune geldi. Zaman gelmisti. Siyah botlarimi ve montumu da giydikten sonra hizli adimlarla asansore yoneldim. Bizim bloka yeni bir aile tasinmisti. Ben asansorde giris katina inerken asansor 2. katta duraksadi.Asansorden iceri nedenini bilmedigim bi sekilde bana ilk bakista itici gelen bir cocuk bindi. Peki kimdi bu cocuk?