XVII

Bir ışık yandı.

Karanlıkta kaldı diyarlar.

Tüm gerçekliğin tuttunduğu bu yaşam matheminde yine tek kaldı imgeler.

Zihinlerden türemiş bu sahtecilik oyununda, varlığı, belkide asla varolmayacak yokluğunda büyüdü.

Tüm bu parlaklık: bir mum ışığının yeryüzünde ki yansıması gibiydi. Bakış açına, hakikine, hakimiyetine ve bulunduğun ortama göre değişirdi.

Dalgalanan sıcak ama bir o kadar da soğuk ışığın: alevlerden de pek bir farkı olmasa da, korku veriyordu neticesinde tüm vücuduna.

Yalanın tuğlalara büründüğü bu evrende, kocaman binaların arasında ezilen bir gerçeklik vardı.

Işık sönerken.