MELODİNİN RUHU

Rüzgarın tenime hafifçe değmesiyle bedenim titredi. Gözlerimi açmaya çalıştım, birbirine kenetlenmişti. Sonra bir kaç kere kırpıştırarak tamamen gözlerimi açtım. Ellerim istemsizce boynuma gitti. Tutulmuştu. Yine onu beklerken balkonda uyumuştum galiba. Yüzümde onu ne zaman düşünsem gelip kelebek gibi konan tebessüm oluştu.

Kafamı kaldırıp karşı balkona baktım. Onu gördüm. Kalbim tekledi. Nefesim kesildi. Ellerim titredi. Gözlerimin içi parladı. Gözlerimin parladığını onun koyu yeşil gözlerinin içine baktığımda, kendi gözümün yansımasını gördügümde anladım.

Göz göze gelince ifadesiz yüzüyle beni izlediğini fark ettim. Gülümsedi. Yorgun gülümsemesiyle, "Yine balkonda uyumuşsun." dedi. Sesi yorgunluktan boğuk çıkmıştı. Gülümsememi genişleterek, "Gelmişsin." dedim. Gözlerimin içine koyu koyu bakarken gülümsemesini bozmadan kafasını bir kere salladı. "Geldim."

Birbirimizi izledik. Mevsimler aktı. En sevdiğim mevsimde durdu. Geçmişe gittik. Geleceğim oldu. Ona baktım, yorgunluğum geçti. Öylece yüzümüzdeki tebessümle birbirimizi izledik. Sadece gözlerimizin içine bakarak ruhlarımıza değdik.