KAĞIT GEMİ

Her zaman ki gibi penceresinden beni izliyordu. Böyle güzel gözlerin beni izlemesi hoşuma gitmiyor değildi, ama bu sefer farklı bakıyordu. Sanki herşey bitmiş gibi yada bana son kez bakıyormuş gibi, ne bileyim tuhaf bakıyordu işte. Göz göze geldiğimizde bir şeyleri farkettiğimi anlamış olacak ki hemen pencerenin önünden çekildi ve perdesini kapattı. Tabiki göz teması kuramaması onun suçu değildi ama tam gözlerimin içine bakacağını düşündüğümde bakmıyordu, bu sefer yapacak dediğimde yine beni yanıltıyordu. Ve her seferinde hayal kırıklığına uğruyorduk, ikimizde.
Ne kadar saat burada durursam oda benimle birlikte penceresinde duruyordu, o içeri girince bende giriyordum, ben buradan kalktığımda oda el sallayıp geri içeri giriyordu. Beş senedir bundan ötesi yoktu, seslerimizi hiç duymadan, birbirimize hiç sarılmadan, hiç yanyana gelmeden geçen tam beş sene. Ben onun hikayesini bilmiyordum, o benim hikayemi bilmiyordu, Siz bizim hikayemizi bilmiyordunuz. Ama belki de artık her şeyin zamanı gelmiştir?