Geçmişe Sessiz Veda

Geçmişe Sessiz Veda

  • WpView
    LECTURAS 90
  • WpVote
    Votos 12
  • WpPart
    Partes 6
WpMetadataReadContinúa
WpMetadataNoticeÚltima publicación mar, ago 3, 2021
Zaman ileriye doğru akarken her çözülen sır ardında yeni bir sıra düğüm atıyordu. Rüzgâr şiddetini artırıp raflardaki tozlu sayfaları açtığında hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. .................................................................... Elim sessizliğe mahkûm olmuş evin kapısına doğru gitti. Uzun zamandır anahtar yüzü görmeyen kapıyı anahtarla buluşturdum. Kapıyı açtığımda aslında beni toz tutmuş sessiz bir ev karşılamıyordu. Balın'ın sessine bile vurmuş ciddiyetsizliğine karışan gülüşleri, İldem ve Alya'nın önce ben evleneceğim kavgaları, benim üzülsem bile olaya karşı dik duruşlarım, her zaman dönen Yiğit muhabbetleri hatta Alya için kapıda benimle dertleşmeyi bekleyen Mert abinin anısı vardı bu evde. Şu aralar yeni bir yaşam barındırmasa da bu ev eskiye dönük bir yaşam vardı. Anılarda yaşardı... Şu an evin her zerresi bu anıları insan bünyesindeki en zayıf yerinde yaşatıyordu. Eskiye özlemdi bu...
Todos los derechos reservados
#408
gecmis
WpChevronRight
Únete a la comunidad narrativa más grandeObtén recomendaciones personalizadas de historias, guarda tus favoritas en tu biblioteca, y comenta y vota para hacer crecer tu comunidad.
Illustration

Quizás también te guste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA (Tamamlandı)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Karven

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Más detalles
WpActionLinkPautas de Contenido