VERDA

"Bazı insanlar kendi kendilerine iyileşmek zorundadır. Kimseye yardıma ihtiyaçları olduğunu anlatmazlar, belli etmezler."

Satırlara fısıldamak bir bıçak ile kalbimi oyuyormuşum gibi hissettiriyordu artık. Bir zamanlar anlaşılmak ümidiyle, satır satır acıyı davet ediyordum sayfalara. Sonrasında o sayfaları alevle tutuşturuyor yakıp küle döndürüyordum. Sayfalarım o denli ağır geliyordu ki acı altında çürüyordu her zerrem. Bir kere bulanmıştı ellerim mürekkeple akan salt acıya, temizleyemiyordum artık. İçten dışa doğru bitiriyordum bedenimi, bir kurtçuk varmış gibi. En çok da susmaya başladığımda yitirdim kendimi. Acıyı içimden satırlara akıtmaya çalıştım. Susmak ağır gelmişti bünyeme, eziliyordum konuşamadıklarımın altında. Bir insanın sustukları bu kadar acıtıyor olamazdı. Farklı bir acı vardı, tarif edilemeyecek kadar derindeydi. Sanki bütün iç organlarımı birer birer eziyor gibiydi. Ezildikçe bedenimin kapladığım alan küçülüyordu, cenin pozisyonunda görünmez olmaya çalışarak kendime sığınıyordum. Tek istediğim görünmez olup herkesten uzaklaşmaktı. Yetmeyince duvarlar örmeye başladım her gece. İlmek ilmek, sıkı sıkıya duvarlar. Bir nevi dış dünyanın acısını içeri almak istemiyordum, bunun için alan oluşturuyordum. Bilmediğim şey ise en çok zararı kendi kendime verdiğimdi, bunu da öğrenmiştim artık. Aynanın karşısına geçtiğimde duvarlardan ibaret, umutsuz, sevgisiz, yalnızlığa aşık, sessiz bir kadın görüyordum . Halimden memnundum bir yerde, çünkü kimseye ihtiyacım olmadığını anladığım noktada dış dünyaya karşı daha da güçlenmiştim. Güçlüydüm artık. Sadece dış dünyaya gösterilen bir güçtü bu, içimde hala dizlerini kendisine çekip göz yaşlarını koluyla silmeye çalışan küçük kız vardı.