Oduncu

Oduncu: önceden sevdiğin yada sevgilin oldu mu?

Efsa: beni az çok tanıyorsun muhtemelen. olmadığını ve olmayacağını bilirsin.

Oduncu: neden? Neden olmaz?

Efsa: ben sevmeyi bilmiyorum ki

Efsa: aynen gülmeyi bilmediğim gibi.

Oduncu: sevmeyi beraber öğreneceğiz güzelim.

Oduncu: gülüşüne gelince,

Oduncu: onların sebebi olmaya geldim.
(Görüldü)

🐚🐚🐚

"Ya bıraksana be! Hem... hem senin benim yatağımda ne işin var sorabilir miyim?" Dedim sinirle. Daha doğrusu sinirli görünmeye çalışarak. Çünkü şuanda dudaklarıma bakan gözler birşeylere odaklanmamı engelliyordu.

"Uykum geldi."

"Sen de dedin gideyim şu efsanın yatağına yatayım da cinlerini tepesine mi çıkartayım dedin?!" Dedim hiddetle.

"Hayır. Önüme bu kapı çıktı ben de girdim yattım." Dedi ciddiyetle. Alayla gülerek konuştum.

"Aşağıda ki o kadar odaya ne oldu peki? Hem... hem kalksana ya altımdan!" Dedim sinirle. Aniden kahkaha atmasıyla donakaldım. Komik birşey mi söylemiştim?

"Sen benim üstümde olduğuna göre senin kalkman gerekmiyor mu?" Dedi. Hala gülüyordu.

"Bırakırsan kalkacağım!" İşte o an birşey farkettim. Barlas zaten beni çoktan bırakmış.

Merhaba arkadaşlar ben yürüyen rezillik!

Can sıkıntısından yazılmış bir kitaptır. Zaman da kopukluklar olabilir. Ciddiye almayınız.