Kusursuz Karanlık

11 Ağustos 2021
Ya ben her şeyi kafamda uyduruyorsam ?
11 Mart 2011
Gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey onun gözleriydi. Gece kadar karanlık ama bir o kadar da mavi. Kime ait olduğunu bilmiyordum bu gözlerin. Tanıdıktı. Korkmalı mıydım ? İçimdeki ses o sırada uzaklaşmamı, bağırarak kaçmamı söylüyordu ama ben değil uzaklaşmak ağzımı bile açamıyordum. Bedenim hareket etmiyordu. O an ölmek üzere olduğumu anladım. Gözkapaklarım ağırlaşıyor, titriyordum. Hissettiğim tek sıcak olan şey toprağa karışmakta olan kanım ile boynumda hissettiğim o yabancının dudaklarıydı. İşte o zaman gözyaşlarım süzülmeye başladı yanaklarımdan. Göğe baktım. Yıldızlar her zamankinden de güzel, bulutların arasındaki kıpkırmızı dolunayı çevreliyordu. Bedenim bir kez daha sarsıldı. Son kez gözlerimi açtığımı hatırlıyorum. Karanlıkta yapayalnızdım. Ne yıldızlar kalmıştı ne de o kırmızı dolunay. Çekiliyordum karanlığa. Ta ki o beni tutana kadar.
6 Mart 2011
Kan ter içinde ve ağlayarak gözlerimi açtım yine bu sabah. Son beş yıldır aynı rüyayı görüyorum.