SEUL KOLEJI

Herşey artık yolundaydı bunca zaman sonra rahat bir nefes alabilirdim gökyüzüne baktım bugün güneş daha parlaktı sonunda ona ''seni seviyorum'' diyebilecektim

Ama aniden nefesim kesilmişti etraf karanlığa gömülmüştü göremiyordum ama duyabiliyordum
Yaşlı biri konuşuyordu onu göremiyordum ama çok net duyabiliyordum
Kıpırdanmaya ve kendimi kurtarmaya çalıştım ama olmuyordu ellerim ve kollarım çok sıkı bağlanmıştı
''Artık bu işin sonu gelmeli oğlumu bu kızdan kurtarmalıyım''
Uzun bir yolculuk geçirmiştik ardından beni bir koltuğa oturtmuşlardı

Gözlerimi açtıklarında şok olmuştum dünyam kararmıştı nefes almakta zorlanıyordum ben bağlıydım ağzım bağlı olduğu için sesimi çıkaramıyordum ve o tam karşımda durup gözleri kapalıydı ve elindeki silah tam kalbimi hedeflemişti kıpırdanıp dikkatini çekmeye çalıstım ama başaramıyordum

''Baba emin ol hedefi tam 12 'den vurucam''
Ben ona konuşamıyordum oda beni göremiyordu sadece birkaç dakika sonra tetiğe basmıştı ve dediği gibi hedefi tam 12'den vurmuştu...