SİYAH& BEYAZ

Hayat bir arbedeyse eğer cephede savaşanlar hissiz mi olmalıydı yoksa tarafsız mı?
Yaşadığınız hayat eğer yanlışsa onu doğru yaşamaya çalışamazdınız. Yanlışsa yanlıştı işte. Hayat değiştirilemezdi. Siz bu dünyaya acı çekmek ve yanmak için gelmiştiniz. Biz gibi...
Koparıldık, sürüklendik ve acı çektik. Daha doğrusu çektiğimiz tek şey acı olsaydı keşke. Her şey zor gelmeye başladığında çelimsiz vücutlarımız kendini bıraktı ta ki birileri onları yakalarından yakalayana dek.
Her şey o an daha kötü bir hal almaya başladı. Anlamsız döngümüz, ihtiyaçla anlam kazanmak istedi ama başaramadık. Bir hiçbir şeyi kazanamadık.
Tabi tek bir şey dışında. Bir amaç uğruna toparlanan bir avuç çocuk olarak bize ancak bizi verebildiler ve biz bu savaşta sadece birbirimizi kazandık.
Fazla bir şey istemedik ama bilirsiniz. Hayat iyilere hiç adil davranmaz...

***

" Senden hiçbir şey istemedik abi, hiçbir şey. Neden yaptın bunu bize? " bağırışı ortalığı inletti.

" Anla artık çocuk, bu dünyada her şey karşılıklı. " dedi hissizce. Bizden korktuğunu anlayabiliyordum. Karşısına dağ gibi dikilmiştik. Ne o eskisi gibi güçlüydü ne de biz artık yakamızdan tutup savurabileceği çocuklardık.
Çarklar dönmüştü tersine ve o bundan çok rahatsızdı.

" Bizi kullandın. Bir hiç uğruna hayatlarımızı yaktın. " dedi Ozan. Oldukça öfkeliydi. Her an her şeyi yakıp yıkabilecek kadar ateş püskürüyordu elaları.

" Bir hiç uğruna değildi. Sizi toplamak zorundaydım. Size bir ev verdim, karnınızı doyurdum lan ben. Karşılığı olmayacak mıydı? " dedi sinirle. Artık o da sakin değildi.

" Biliyor musun abi? " dedim duygusuzca. Bakışları bende durdu.

" Değmezmişsin. Arkanda her daim durmamıza değmezmişsin. " dedim. Bakışlarındaki sarsıntısıyı hissettim. Asıl savaş işte şimdi başlıyordu...