KÖR

Gözümden akmayan yaşlarımın içimde boğuşan duygularımla ilgili olduğu kesindi. Bıçağımdan akan kanı gördükçe gözlerim kararıyor ve ne yaptığıma inanamıyordum. Bu kadar kör olmak beni öylesine sinirlendirip kızdırıyordu ki psikolojimin artık iyi olmadığına tamamen emindim.

Aldığım şey intikam değil de bir tür mağlubiyet gibiydi. Kazanmıştım ama kazanmamayı dilerdim.

Üç yanlışın bir doğruyu hiçe saydığı bu dünyada o tek doğru olmak hayatın bana oynadığı bir oyundu ve yok olmamak için o üç yanlışı yok etmek bencillik değil de yaşamak için savaşmaktı.

Ölmek bi kaçış yoluydu ve korkak olmayacak kadar cesur, aynı zamanda kabuğuna çekilmek isteyen kaplumbağa kadar yorgundum.