No siempre brillara el sol.....

No siempre brillara el sol.....

  • WpView
    Lecturi 116
  • WpVote
    Voturi 17
  • WpPart
    Capitole 4
WpMetadataReadÎn curs de desfăşurare
WpMetadataNoticeUltima publicare mie, aug 18, 2021
WpInfo
Ficțiune
Dragoste
-Como puedo hacerte entender que no soy perfecta- Le dije entre sollozos, con mi voz ya derrumbada. Cómo vieron hace unos momentos. He vivido en un cuento de hadas donde solo se veía un sol. En pocas palabras es la historia de mi vida. Me presento Soy Liane. Una chica de 17 años con problemas de adolescentes hormonales.
Toate drepturile rezervate
#172
historiajuvenil
WpChevronRight
Alătură-te celei mai largi comunități de povestiri din lumePrimește recomandări personalizate de povești, salvează-ți favoritele în biblioteca ta și comentează și votează pentru a-ți dezvolta comunitatea.
Illustration

S-ar putea să-ți placă și

  • Mi Mala Suerte y Yo
  • Hasta que me quieras
  • Yo solo quería ser feliz.
  • Los recuerdos del primer amor (borrador, sin editar)
  • La vida de una chica que lo tenía TODO
  • #2 "7 días para recuperarte"-(Niall y tu) #SDA2 (2014)
  • Y si algún día me voy
  • ¿Porque a mí?     ¡¡¡EDITANDO!!!
  • Diario de una persona depresiva

Mi vida nunca ha sido fácil, y últimamente parece que la mala suerte me sigue a todas partes; cada problema supera al anterior y siento que me ahogo en un mar de sufrimiento infinito. ¿Tanto hice para merecer esto?. No lo sé, no lo sabemos. Un problema tras otro, una dificultad tras otra; siempre algo tiene que pasar que hace que mi vida sea más y más miserable a cada minuto. No sé qué hacer, no sé por qué estoy aquí, A veces simplemente quisiera desaparecer de este mundo. Así todo se resolvería... ¿verdad?... Mi vida nunca fue perfecta; sin embargo, disfrutaba vivirla. Me emocionaba el hecho de no saber lo que ocurriría a continuación; era mucho más interesante para mi vivir sin saber lo que te deparaba el destino, con esa emoción que sólo te da la anticipación y la incertidumbre. ¿Pero ahora? Ahora cada día se me hace monótono; es una lucha el simple hecho de levantarme de la cama. Cada paso que doy reduce un poco más mis ganas de vivir; las sonrisas ahora son una máscara para ocultar mi dolor; y la incertidumbre que antes me emocionaba, ahora es lo que más me aterra. Me di cuenta de que siempre, SIEMPRE las cosas pueden ir a peor; pero desafortunadamente, tuve que aprenderlo de la peor forma posible: a través del sufrimiento propio. Lo que antes eran días llenos de risas y emoción ahora se han convertido en momentos de soledad y tristeza. ¿Podré encontrar la manera de cambiar mi destino?, ¿Recuperaré la armonía en mi vida, o seguiré siendo víctima de mi propia mala suerte?

Mai multe detalii
WpActionLinkLinii directoare referitoare la conținut