İSTANBUL'UN MEYUS'U

Etrafıma bakındım, karşımda ki dükkana, yavaş yavaş dökülmeye başlayan yapraklara, sağıma baktım soluma baktım onu aradı gözlerim, ama yine bulamadım güneşimi... karşı dükkanda ki arkadaşımın getirdiği pastadan aldım bir lokma ama geçmedi boğazımdan. Dün gecenin esareti omuzlarıma yüklenmişti yüreğimin emriyle. Mantık devre dışı kalmış kalbim bilinçsizce hareket etmeye başlamıştı. Hem heyecan verici hemde hayal kırıklığı doluydu. Kafamı kaldırdığımda onu gördüm, kalbim tekledi nefesim kesildi dükkanın yanına motorunu bırakıp gitti telefonla konuşuyordu. Gömleğini değiştirmişti sarı bir gömlek giymişti ona en çok yakıştırdığım renkti tekrar mükemmel görünüyordu. Bana baktı mı bilmiyorum öncesinde fakat ona gözlerim değdiğinde her zaman ki soğuk rüzgarlarıyla bana bakmadan gitti, ben dün geceye rağmen onun için gururumu ayaklarım altına alabilecekken bu yaptığı gözlerimi doldurdu. Ben ona aşık oluyordum o ise verdiği umutları geri almak istiyordu. Ben değil o başlatmıştı bu oyunu ama yenilmeye razı gelmeyecektim. Bu akşam İstanbul'dan gidecektim terkedecektim tamamıyla. Gelir miydi beni son kez görmeye?Veya aklında mıydı bu gece gideceğim? O da gidiyordu yarın bu şehirden hemde bambaşka bir ülkeye mesafeleri arttırmakta niyetliydi ben ise daha fazla ağlamakta. Yanımdayken bile özlüyordum onu ama o gelip gitmek, yakın ve soğuk davranmakta karar kılmış bütün dengemi altüst etmişti. Derin bir nefes alıp soludum ağustosun hafif esintili havasını. Nasıl bir hata işlemiştim bilmiyorum ama kocaman bir çıkmaza girerek vermiştim misliyle karşılığını. Çok farklı dünyaların insanlarıydık. Ne olurdu Ne de olmazdı. Kalbim kırık yüreğim paramparçaydı bu duyguların sadece kitaplarda gerçekleşebilecegine olan inancım beni ters köşe etmişti . Bizden olmazdı ama olacağını olan inancım.. işte kendime böyle