[danse macabre] | Erwin Smith x OC |

❝ - Wiesz, że zawsze przy tobie będę? - Dziewczynka spojrzała na sporo wyższego od siebie chłopca. W jego niebieskich oczach szkliły się ledwo hamowane łzy. Przytuliła go, wiedząc, że tego potrzebuje, choć nigdy by się do tego nie przyznał. - Nigdy cię nie zostawię.❞

❝ Rozpoznała go od razu, choć nie widzieli się dwadzieścia lat. Mundur o barwie khaki, który na sobie miał, przywoływał przyjemne spojrzenia o jego dziecięcym marzeniu. Teraz jednak chłopiec nie był już chłopcem, ale silnym, barczystym, wysokim mężczyzną o inteligentnym, charyzmatycznym spojrzeniu. Patrzyła na niego z oddali, uśmiechając się lekko i czując rosnącą tęsknotę w sercu.❞

❝Skóra paliła ją żywym ogniem. Miała ochotę się wić, wyjść z ciała, wrzeszczeć i śmiać się jednocześnie. Czuła, że może dokonać niemożliwego. Nad sobą widziała ocean, który tak kochała w postaci najdroższych dla niej oczu na świecie. Pragnęła się zatracić, utonąć. Rozsypywała się na kawałki, składając, a potem znów rozsypując, by złożyć się w całość. I tak bez końca, bez ustanku. Kołysała się rytmicznie na wzburzonym morzu, zapadając się w sobie coraz głębiej i głębiej. Aż w końcu, zamiast oceanu, dostrzegła gwiazdy, które migotały na niebie, jakby śmiejąc się do niej. Wtedy zrozumiała, że jest we właściwym miejscu, o właściwej porze.❞

❝Słyszała, jak metalowy nieśmiertelnik upada z brzękiem na drewnianą podłogę, a ona sama rozpoczyna niekończący się taniec ze śmiercią. Ze śmiercią, która rechotała jej w twarz, ostrząc swoją kosę. Kosę, którą kobieta chciała zniszczyć, zdeptać, krzycząc ile sił w płucach. Chciała błagać, oddać się Żniwiarzowi w całości, ale nie mogła tego zrobić. Nie dało się, choćby bardzo tego pragnęła. Jednak co mogła zrobić, by jej ocean wrócił? By znów mogła się w nim zanurzyć, położyć i kołysać w rytm jego spokojnych ruc