Zevahir

Yağmurlu bir hava. Sokak ortasında sırılsıklam duruyorum. Sokak lambaları aydınlatıyor etrafı. Ama sanki gözlerimi kapatsam sönecek gibiler. İnsanları izliyorum, herkes yağmurdan kaçarcasına koşuyor. Ölümün eşiğinde gibiler, delirmiş gibiler.
Bir kişi hariç, kimse dikkatimi çekmedi. O hariç, kimdi bu? Kırmızı Şemsiyesi ile yürüyen biri. Yanına gitmek istiyorum ama sanki beni bişey geri çekiyor, sanki Fırtına engelliyor yürümemi. Seller akıyor, kimin umrunda? Gözlerimi ayıramıyorum. Bana doğru yürüdüğünü sonra fark edebildim, bana doğru geliyordu. Bana tam yaklaşmışken, kırmızı Şemsiyeyi yüzünden çekti, onu görebilmem için. Masmavi gözlerinin içinde kayboldum. ,,Mihra" diyip elini uzattı.
,,Kahra, Kahra!". Iyice yaklaştığında, sanki duman olup kayboldu. Yoktu? Nerdeydi? O demin içinde kaybolduğum gözler nerdeydi? Korktuğum başıma gelmişti, gözlerimi açmıştım...