SON VAKA

SON VAKA

  • WpView
    Reads 552
  • WpVote
    Votes 17
  • WpPart
    Parts 3
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Sat, Jan 20, 2024
Oluk oluk kan, cehennem soğuğu gibi bir ten. Omurganda bir yabancının elleri, onun altında sımsıkı tuttuğu keskin bir bıçak. O yabancı, aslında o kadar yabancı değil sana. Yakın, çok yakın. Şahdamarında kusursuz atan bir nabız gibi, damarlarının içindeki öfkeyle fokurdayan kanın gibi, tanıdık bir yabancının nefesi gibi yakın sana. Saçlarının telinden, gözlerinin koyusuna kadar; bakışından, başkasını yakışına kadar yakın sana. O bir düşman değil ama düşman olamayacak kadar içinde fakat bir şehir kadar da dışında senin. O sana bir duygu, onca şey arasından. Seninde uğruna canlar aldığın, kıvılcımında tutuştuğun bir duygu. Gözleri kör eden, gözünün kör olduğu tek bir duygu. İntikam. 🗝 "Bana benziyorsun fakat bu seni öldürmeme engel değil."
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • HEKİMOĞLU | Köy - Zoraki Evlilik
  • Karven
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna
  • Halısaha |texting
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • FERAYE | NEFRETTEN AŞKA
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines