ISSIZ ADA

"Kimsin sen?"

Cevap vereceğini sanmıyordum elbette ki karşıma geçip kim olduğunu söylemeyecekti.

"Senin hayatından eksilen biri"

Bu ne demekti. Soruma cevap vermesi beni şaşırtırken kurduğu cümle kafamın karışmasına neden olmuştu.

"Bu ne demek?" Sesim bu sefer ince çıkmıştı. Kafam karma karışıktı. Ne dediğini anlayamıyordum.

"Arkandaki eve girme demek"

Ses tonu hafızamda yankılanıyordu. Hem bir tanıdık gibi hemde bir yabancı gibi benimle konuşmayı nasıl başarabiliyordu.

"Sen... Kimsin!?"

"Belki zamanı gelince öğrenirsin" dediğinde gülmüştüm.

"Zamanı ne zaman gelicek?"

"Zaman bu. Ne zaman gelir bilemezsin. Belki yarındır belki aylar sonra"

"Bir ay önce benimle konuşmamıştın şimdi konuşmanın nedeni nedir?"

"Sesini duymak istedim" şimdi gülen oydu.
Daha fazla bir şey demeden bana arkasını dönerek yürümeye başladı.

"Kömür göz"

Adımları durdu ama bana dönmedi. Adımlarını durdurmak bile beni sevindirirken devam ettim.

"Bu iki oldu. Üçüncü de kimsenin beni engellemesine izin vermem. Bu eve girerim. Sakın üçüncü sefer karşıma çıkma. Sonucu hepimiz için kötü olur."