NEMİKA

Uyumadan önce tavana baktığınızda aklınıza o geldi mi? Ya da hiç beklemediğiniz bir anda yâdınıza düştü mü? Zifiri karanlık sokağı aydınlatan sokak lambasının ışığında belirdi mi silüeti? Konuşurken cümle dışı unsur gibi girdi mi cümlelerinize? Kendinizi bir anda onu düşünür bulduğunuz oldu mu? Bir çiçeğin açmasını bekler gibi beklediniz mi gelişini? Gözlerinizi ayırmadan izlediniz mi? Gözlerinizi kırptığınız anlar için pişman oldunuz mu? Başkasına da gülse gülüşünü gördüğünüz için sevindiniz mi? Sesini duyabilmek için etrafınızdaki tüm sesleri yok saydınız mı? Hayallerinizde yer edindi mi? Dualarınıza aldınız mı onu? Onu on saniye görmek için dahi çıkış saatini kollar oldunuz mu? Sırf onunla bir kaç saniye aynı yolda yürümek için vaktinden önce döküldünüz mü yola? Semaya baktığınızda aklınıza geldi mi aynı semaya baktığınız? Kendinize bir yıldız seçtiğinizde onun da aynısını seçme ihtimalini düşündüğünüz oldu mu? Çay, kahve içerken onun kaç şekerli içtiği geldi mi aklınıza? Evet diyenleri duyar gibiyim. Sevdiniz o halde. Ben de sevdim. Sevmemem gereken birini. Yan gözle bakmamam gereken birini. Hem de sevmem için hiçbir gerekçe yokken. Sevmek de bu değil mi zaten. Bir neden için seviyorsak sevmiş sayılır mıyız?