Deniz'in Sırrı

"Yapma beni kendine mahkûm bırakıyorsun!"

"Sadece yanımda olmanı istiyorum Deniz! Çok mu şey istiyorum?! Allah kahretsin evet sensiz naparım bilmiyorum ve beni bırakmanı istemiyorum. Gitme lütfen."

"Gitmek zorundayım."

"Hayır değilsin. Lütfen benimle kal."

"Biz yapamıyoruz. Olmaz kalamam kendimi buraya mahkûm bırakamam!"

"Açık konuşsana Deniz seni sevmiyorum senin yanında kalamam desene! Ben aşık olmayı bilmiyorum seni kendime aşık ettim ama benim bir kalbim yok desene!!"

"Sen bana aşık mısın?"

"Artık ne anlamı var?!"

"Haklısın bir anlamı yok. Hoşça kal."

İçimde ki yangınla uzaklaştım o evden. Haftalarımı belki de aylarımı geçirdiğim ev artık bana çok uzakta. Kar yağıyordu belki ama benim içimde yangın vardı. Neden üzülüyordum ki zaten kimsesizdim birini kaybetmek bu kadar canımı yakmamalıydı. Özellikle de onu kaybetmek beni üzmemeli. İstediğim bu değil miydi zaten? Gitmek ve herşeyden uzaklaşmak. Sıfırdan bir hayata başlamak. Yalnız başıma. Ben hep yalnızdım zaten şimdi yalnız olmak neden bu kadar canımı yakıyordu ki. Belki de haklıydı. Benim bir kalbim yoktu çünkü ona vermiştim aylar önce ama o kalbimi tutmayı becerememişti onu paramparça etmişti. Şimdi gittiğim için beni suçlayamaz değil mi? Peki ben neden kendimi suçluyorum?! Artık yoluma kalbim olmadan devam edicem. İlk sevgimi yanlış adama verdim ve o benden herşeyimi çaldı.

'Bu şehir artık bizi denk getirmez Ulaş.'