NADİM

"Ne konuşaksan konuş 5 dakikan var."Sözlerim o kadar soğuk ve sertti ki yüzüne tokat gibi çarptı.

"Asel niye benden ayrıldın.Aile meselelerin yüzünden mi?"Yüzündeki ifadeye bakınca tavrımı biraz düzeltsem iyi olur dedim.Resmen ağlıyacak gibi bakıyordu.

"Ne saçmalıyorsun sen yaa!Aile meselemin seninle ne alakası var.İstemiyorum seni niye anlamıyorsun."Hala aynı ifadeyle bakıyordu.

"Buna nasıl inanmamı bekliyorsun benimle çıkmak için peşimden ayrılmadın.Beni sevdiğini söyledin.Yalanmıydı bunlar."Yok resmen beni kendisine aşık sanıyordu.Onu aydınlatmanın zamanı gelmişti.

"Gerçekten bu kadar saf olamazsın.Sen nasıl üniversiteyi kazandın acaba."Küçümser gibi onu süzdüm."Oğlum seni sevdiğim filan yok.Senin sayende güzel bir ayakkabı sahibi oldum okadar.Yani seni bir haftada tavlayıp iki ay çıkınca iddiayı kazanmış oluyordum.Sağol çok yardımcı oldun.Ama artık bi sal beni sal,sıktın artık."Yüzündeki şaşkınlık darbe yemiş bir hale sonrada ifadesizliğe büründü.Kan çanağı olmuş gözlerle gözlerime son kez bakıp yavaşça arkasına dönüp yürümeye başladı.Arkasından boş boş baktım.Keşke önceden bu şekil konuşsaydım diye düşündüm.Omuz silkip eve geri döndüm.Barış meseleside böylece kapanmıştı.