LARA'NIN KAYIP RUHU

Evrenin bir köşesinde,zamanı tanımamış bir kız çocuğu varmış.
Bu kız çocuğu zamanı tanımadığı gibi kendini de tanımazmış.
Korkarmış farklılıktan ve öfkeli insanlardan. O yüzden ne denirse ona her söyleneni eksiksiz yaparmış.
O kadar gürültülü bir kalabalığa sahipmiş ki kendi sesini bile neredeyse hiç duymamış.
Zaman geçmiş, kız büyümüş.
Bir bebek vermişler ona. Bir insan yetiştirecekmiş, kendini yetiştirememiş bu çocuk.
Yedirecek, doyuracak, temizleyecek, giydirecek ,masallar anlatacakmış.
Bir varmış, bir yokmuş...
Bir anne varmış, ruhu kayıpmış, kalbi boşluktaymış. Ama bir gün bir başka ruh bulmuş.
Onu sarıp sarmalamış, öpüp koklamış.
Ama kafasında debelenen bir düşünce varmış.
Kişi kendini bulamamışsa bir başkasının ruhuna nasıl iyi gelirmiş?