Ruhsuz

Söylediklerini algılamakta güçlük çektim o an. Boş gözlerle baktım ona. Sonra sustu kelimeler. Gözlerindeki pişmanlığı gördüm. Affet dedi. Ama nasıl? Hayatımı çaldığını, beni tereddüt etmeden harcadığını öğrendiğim adamı nasıl affedecektim ki. Ben de gittim. Suçlu suçsuz silerek herkesi. Arkamda yıkılmış enkazlar bırakarak. Benliğime ilk kez bencillik katarak. Şimdilerde onların gözünde acımasız biriyim. Oysa ben giderken onlara kalbimi bıraktım. Oysa ben yalnızca ölmekte olan ruhumu kaçırdım onlardan zarar görmesinler diye. Onlar fark etmedi. Fark etmesinler de.

Şimdi her katilin olay yerine dönmesi gibi ben de kendimi öldürdüğüm, içimdeki meleği katlettiğim yere döndüm. Karşımda çocukluğum.. İfadesi ağlamaklı ama bir o kadar da öfkeli. Sanki yeterince yanmadı mı canın ,git burdan kaç der gibi. Ama bilmiyor ki ben artık o eski kız değilim, ruhum yok oldu çoktan nasıl yansın canım? Bu sefer can yakmaya geldim.