AKREP VE AY

Simsiyah gökyüzünde geceyi aydınlatan dolunay sarı bir kandil gibi parlıyordu. Bulutsuz ve neredeyse yıldızsız bir geceydi. Gecenin sokaklarında dolaşanların kulağına dikkatli olmalarını fısıldayan bir rüzgâr esiyordu ancak insanlar bunu duyamayacak kadar sağırdı gerçekliğe. Hatta, yeri boyayan kanı göremeyecek kadar da körlerdi.

Sadece o sokakta iki kişi her şeyi görüyor, her şeyi duyabiliyordu. Kendi adımlarının gerisinde bıraktıkları kan izlerinden haberdarlardı. Geleceğin kendilerine nasıl bir sürpriz yapacağını bilmeseler de geçmişlerindeki sürprizleri eski birer tahta kutuya saklayıp toprağın yedi kat altına gömmüşlerdi. Tıpkı birbirlerini zihinlerinin en karanlık kuytu köşesine gömmüş olmaları gibi...

O gece ikisini de hiç kimse görmedi.
Gökyüzündeki dolunay, sapsarı bir kandil gibi yanarken ışığını yeryüzündeki sarı renkli bir akrebin kabuğuna düşürdü.