İncinmiş Ruhlar Cehennemi

"Polisi aramamış," dedim.

"Emin miyiz?"

"Evet."

Mikhail kaşlarını çattı. "O zaman sorun ne? Gönder gitsin."

Gönder gitsin.
Bu kadar basit mi? Ben onu daha yeni bulmuşken...

"Düşük riski var," dedim düz bir sesle.
Mikhail alaycı bir nefes verdi.

"Biz ne zamandan beri doğum uzmanı olduk?"

Gözlerimi kaldırıp ona baktım. O bakış yeterliydi.

"Onu araştırmaya devam et," dedim. "En küçük bir bağlantı bulursan önce bana geleceksin."

"Alexander," dedi dişlerini sıkarak, "duygusal davranıyorsun."

Masadan doğruldum. Aramızdaki mesafe birkaç adımda kapandı.
"Ben," dedim alçak bir sesle, "asla duygusal davranmam."

────────────୨ৎ────────────

"Benim gitmem lazım."

"İstanbul büyük," dedi sakin bir sesle. "Kaybolmak zor değil."

Bu bir tehdit miydi? Kesinlikle evet!

"Beni neden öldürmedin?" diye sordum aniden. Gerçekten bilmek istiyordum.
Bir an sustu. Gözleri tekrar karnıma indi.

"Çünkü sen ölmek istemiyordun," dedi. "Ve o da."

Elim istemsizce karnımı sardı.
Kalbim... aptal kalbim... o an saçma bir şekilde daha hızlı attı.

Yanlış yoldasın Işıl.

Bu adam tehlikeli.

Kapıya yöneldi. Tam çıkacakken durdu.

"Dinlen, ptichka."