A GUY IN RED SHIRT
written by sushiLabbers
-----all rights reserved-----
2014 new story
started at december 24 2014
-----
no copy paste
stealing is a sin and plagriarism is a crime
and sorry for the typo
anyway, this is my first story so please bear w/ me :*
vote and comment are highly appreciated
enjoy reading guys! :)
----Chapter 1----
tinatahak ko ngayon ang aking landas patungong eskwelahan , yow lalim dude! :D
haaayyyy, nga noh? naglalakad pala ako papuntang school so it means, mag aaral
na ulit akoo \\(*^*)// wuuuuhuuuu ! ngek , ang o.a :D hehe.. hmmm, 3rd year na pala ako :O
sus! pakilala nanga lang ang magandang si ako ^_^
----
*ehem*ehem , im christal Mae Ocampo, 15 years old, studying at FITTER(other term for better)UNIVERSITY, hehe . oyy may kaya naman kami ahh ! doctor si daddy and interior designer si mommy, at sa maniwala kayo't sa hindi. matalino't mabait toh tsong! kaso may pagka warfreak.. pero nasa lugar naman ^_^ hihi . papakilala ko din yung 3 bestfriend ko ! si Nazarine Alombro, Elinita Salinas and Robie bambasi :P
Engineering students Pfifer and Ivan know that what they have is something special. Without a proper label between them plus an ugly twist of fate, can they manage to be together in the end--or will they remain as each other's TOTGA and nothing more?
***
May feelings na laging nandiyan, nakaabang kung kailan magpapapansin. Nakaabang kung kailan ako titisurin sa mga pamilyar na kanta, lugar, at salita. Magpapaalala sa isang mukha na hindi ko naman gano'n kakabisado pero pamilyar. Magpapaalala sa mga dating pakiramdam.
Malalaman mo raw kung sino ang The One That Got Away mo kapag narinig mo 'yong salita at nakaalala ka ng iisang tao lang; nakatisod ka ng mga dating pakiramdam; nangulila ka sa mga nakaraang saya; nakaalala ka ng mga pamilyar na sakit.
Sabi, time heals wounds at distance makes one forget. Bakit parang hindi naman effective? Bitbit ko pa rin lahat ng what if. Hindi pa rin ako makatakas sa maraming sana.
Ako ba ang bumitiw o siya? Tapos na ba kami talaga?
Ang sarap magtanong kaso...wala nga palang kami noon.
Disclaimer: This story is written in Taglish.