Forever Alone

Ve bir gün anlarsın kimse için değerli olmadığını...
Hep düşünmüşümdür "neden kimse beni sevmiyor?", "ben herkese değer verirken neden kimse beni takmıyor ve benimle ilgilenmiyor?" ve şunu farkettim sonradan ben değer verdikçe herkesle ilgilendikçe yakın davrandıkça herkes değişiyor, herkes bir gün gidiyor. Gitmez, beni terk etmez dediğin kişiler bile bir gün gidiyor. Hepte en çok değer verdiklerimiz gidiyor. Sonra arkada çok seven birini bırakıyor. Hep zaten en çok seven, en çok acı çeken değil midir? Yani bence öyle. Tamam artık geçti bütün acılarımı unuttum derken tekrar hayatın alt üst olur. Hep böyledir zaten hayat bu.
Herkes kendi denizinde boğulmaya mahkumdur.. Ta ki yüzmeyi öğrenene kadar. Ben yüzmeyi öğrendim. Ama hayatın acımasız sularında yüzmeye çalışırken sadece biraz su yuttum. Şimdi her "nasılsın?" sorusuna cevabım: "bilmem/ hiç bir fikrim yok" ama bunun yanında şunu da fark ettim. Gidenin arkasından ağlamak, üzülmdek hiçbir şeyi değiştirmiyordu, onu geri getirmiyordu. Sadece kendimi üzüyordun..