Yalnızlık

Kaybetmiş gibiydi her şeyi. Sanki büyük tufan gelmişti. Binebilecekleri gemiyi hazırlayan birileri yoktu fakat. Bu çıkmazda ne yapacağını şaşırmış ve düşünme yetileri tamamen kaybolmuş haldeydi. Biyolojik bir robot gibiydi. Bir damla yaş gelse gözlerinden, aslında düzelecekti ve kendine gelecekti. Gözyaşlarının gelmesini tetikleyecek bir şey arıyordu. Yaratılışı garip ve çok karmaşık olan bir insandı. Bulunduğu durum çok rahattı ve o bu rahatı hak etmediğini düşünüyordu bilinçaltında. Bir takım şeylerden kendilerini sorumlu tutarak cezalandırılmayı hak ettiğini düşünüyordu. Hiçbir derdi yokken acıklı türküler dinleyip yüzünde her şeyini kaybetmiş birisinin ifadesiyle rakı içmeye başlamıştı. Aslında derdi yoktu ama dertli olduğunu düşünüyordu. “Ben bunu hak edecek ne yaptım?” diyor ve ikinci bardağını bitiriyordu. İçtikçe dertleniyordu sanki. İçmek aslında ona unutturuyordu bazı şeyleri. Belki özlemini çektiği, belki pişmanlık duyduğu şeyleri... Belki yalnızlığını unutuyordu. İçmesinin