Beyaz Örtü

Adımlarını hızlı hızlı sürdürüyordu.merak edip bende arkasından yürümeye karar verdim en sonunda bir hastanenin önünde buldum kendimi takip ettiğim kadının ağlama seslerini duyabiliyordum artık.Hastaneye koşarak girdi tabi bende arkasından üçüncü katta bulanan 155 nolu odaya geldiğimizde üstünü beyaz bir çarşafla örtülü olan birini gördüm. Kadın artık gözyaşlarına hakim olamiyor beni bırakma annem seni çok seviyorum nolur gitme diyerek bağırıyordu.İçeriden çıkmakta olan hemşirelerden birine içeride yatan kim diye sordum.Hemşire bana ölümü erken tadanlar grubuna giren 6 yaşında bir çocuk dedi.O an sanki başımdan aşağı sıcak bir su döktüler şok olmuştum o daha küçücüktü.Ya annesi ? Nasıl dayanacak evlat acısına daha onu sımsıkı sarılıp doyasıya kadar opup koklayamadan toprağın altına koymak kolay mı ? Kendime geldikten sonra hemen odaya girdim kadına sıkıca sarıldım boyle anlarda sanırım en iyisi yanında olan kişiye sarılmaktı.Diyebildiğim tek şey üzülme olmuştu. Ama sadece dilim söyledi