Ik besluit op een bankje te gaan zitten. Ik pak mijn mobiel, waar ik notities open en begin te typen;
Lieve papa,
Was je nou maar hier. Kon ik je nu maar om raad vragen, jouw troostende armen even om me heen voelen. Papa ik mis je meer dan ooit, waarom moest dit jou overkomen? Nu heb je eindelijk je rust gevonden, maar heb je mij achtergelaten. Papa als je meekijkt, weet je wat ik moet doen? Wil jij er alsjeblieft voor zorgen dat Daan mij niks aan doet, niet nog meer? Kon ik nu maar even naar je toe, jij wist altijd wel raad... Moet ik nog wel door met Daan? Kan ik hem voor de keuze zetten om voor therapie of voor mij te kiezen? Wat als we later kinderen hebben? Zal hij dan ook zo tegen hun doen? Dan bel ik de politie hoor, papa help me alsjeblieft.
Kusjes van je kleine meisje.