SAFİR

17 yıl önce...
Ellerinin soğuktan kızarıp, yara olduğu küçük çocuk teyzesinin elinden tuttu ve beraber içeri girdiler. Küçük kız, elindeki eldiveni çıkarıp kapının yanındaki komodine koydu ve sanki peşinden biri kovalıyormuşçasına koşmaya başladı. Birkaç kere takılıp düşse de her seferinde ayağa kalkacak gücü buldu ve küçücük bacaklarıyla, bir sürü merdiveni çıktı.

Odaya vardığında üstündeki montunu çıkarıp koltuğa fırlattı ve düzeni bozulan nefesini toplamak için kendine zaman verdi. Bu sırada kapı aniden açıldı ve teyzesi ona gülümseyerek yanaştı. Onu kucağına aldıktan sonra yatağına yatırdı;

"Günün en sevdiğim kısmı." dedi küçücük ağızıyla, daha kelimeleri yeni öğrenmiş bir biçimde. Konuşmayı da 4 yaşında öğrenmişti, bu yüzden bozuktu Türkçesi.

Teyzesi eline bu sefer bir defter aldı. Onu yatağına koyduktan sonra üstünü örttü.

"Bu sefer hikaye anlatmayacağım." Kızın yüzü bütün gün boşu boşuna gezmiş olduğu düşüncesiyle düştü. Minik ela gözleri yaşlarla doldu. Oysaki fazla seviyordu kendi yaşamadığı ama içinde sürekli maceralar olan dünyalar dinlemeyi.

"Bu sefer sen anlatacaksın." Küçük kızın gözleri tekrar ışıldadı. Daha önce kimse ondan hikaye anlatmasını istememişti. Heyecanlandı ve gülerek birkaç dakika ne söyleyeceğini düşündü. Bu yüzdendi onu sevmemelerinin sebebi. konuşmak için gereğinden fazla düşünür, insanlar konuşmak istemediğini sanıp onu başından savarlardı.

"Buldum." Dedi kız parmağını teyzesine doğru uzatarak.

"Bir kız olsun. Adı-" etrafına bakındı bir süre. Annesinin inci kolyeleri takıldı gözlerine;

"İnci olsun."

Gece sonunda küçük kız uyumuş, yağmur başlamıştı. Teyzesi yavaşça odadan çıktı. Kapıyı hızlı olmayacak bir şekilde kapatarak elindeki defteri sıkıca kavrayarak aşağı indi.

Kapkaranlık gecede bir başına otururken