Mahzen

Havanın tamamen kararmasıyla onun gitme vakti olduğunu anladım. Birkaç hışırtıdan sonra hemen sağ tarafımdaki ağacın altındaki silüetini gördüm. Tam seçilmesede uzun boyu ve yapılı vücudu kendini belli ediyordu. En son gördüğüm çocuk halinden çok ama çok farklıydı. Uzun süredir ifadesiz yüzümde acı bir gülümseme belirdi. İkimizde büyümüştük evet ...

Duyduğum adım sesleri hiç varolmamışçasına kaybolacağının işaretiydi. Ayağa kalktım ve daha fazla dayanamayarak arkasından bağırdım

" Abiiii "

Hareket eden bedeni anında durdu. Ama ne arkasını döndü nede bi ses verdi. Bu sefer hem onun hemde kendi canımı yakmak için dahada yüksek bir sesle bağırdım.
" Beni o adamın ellerine bıraktığın için seni asla affetmeyeceğim . " kısa bir süre olduğu yerde bekledi. Sonra aynı sessizlikle yürüdüğü yolda kayboldu.