İzi Kalır

Bazen bir doğum lekesi, bazen ilkokul çağlarında düşe kalka oynadığın oyunlardaki yaralar gibi, bazen ilk kalp kırıklığında hep hayatında bir izi kalır. Zamanla o izleri unuturuz tekrar tekrar yaşadıkça iz bize kendini hatırlatır. Ne yaşarsan yaşa hayattan kimimiz ders alamıyoruz tekrar tekrar hep aynı sahneyi ya da bir benzerini yaşatıyor insana. Hepsi kötü izler olmasa da bazısı öyle bir kabuk bağlıyor ki tekrar tekrar kanıyor kabuğu kopardıkça. Diyorsun içinden hayır bir öncekinden daha fazla kanayamaz diye ama öyle olmuyor daha da çok kanıyor. Çünkü ilkinde olan acı ilk tattığın tecrübe ve acı oluyor. İkincisi ve sonrası hep bir hayal kırıklığı çünkü tecrübe ediniyorsun hayata insanların duygusuzluklarına kalp kırmalarına ama onun acısı hep aynı kalıyor. İlk aşk acısı gibi mesela bir daha yapmam dersin ama geçer tekrar biri girer hayatına kendini şartlarsın bir önceki gibi olmayacak diye ama her insan bir değil nasıl her yara bir değilse. Her insan farklı bir kitap benim gözümde. Açıp okumak gerekiyor anlayabilmek için. Kimisini yarıda bırakırız sıkıldığımızdan. Kimisini de sonuna kadar okur hatta tekrar tekrar okuruz işte bunu yapabildiğimizde zaten sonsuz bir döngü içine gireriz ben buna sonsuz sevgi diyorum. Sonsuza kadar söz verir bir insan bir insana ve birbirinden hiç bıkmadan sıkılmadan bu döngü son nefeslerine kadar sürer.