MASAL

"HAYIR HAYIR İSTEMİYORUM DEDİM!"
Ben doğruyu söylüyordum hayır yalan söylemiyordum.
"Ben deli değilim DEĞİLİM! anlasana görüyorum onu orada o-rada işte"
Hıçkırıklarımın arasında zar zor konuşuyordum.kafamı hızla yerden kaldırdım elimde tuttuğum neşteri sıkı sıkıya tutuyordum.
Ellerini teslim olur gibi havaya kaldırdı
"Tamam tamam sakin ol deli değilsin inanıyorum ben sana hadi şimdi o elindekini bana ver"
Karşısında sanki çocuk var gibi kandırması hiç hoşuma gitmemişti tekrar o lanet iğneyi vurulup saatlerce uyumak istemiyordum uyursam annemi göremiyordum. Kimse bana inanmıyordu deli diye tıktılar beni dört duvarın arasına kahretsin ben gerçekten görüyordum onu.

Zelal'ın hayatı her geçen gün biraz daha karışıyordu annesinin intiharından sonra onu kaybetmenin verdiği üzüntü yetmezmiş gibi her gece onu sanki hiç ölmemiş gibi görüyordu, dokunuyordu ve hatta konuşuyordu. Bunu duyan üvey amcası zelal'ın delirdiğini düşündü ve hastaneye yatırmaya karar verdi.herşey o zaman değişti zelal'ın yaşadıkları trajedik olaylara şahit olan doktor ne yapacağını bilemez ve her geçen gün bir bilinmeze sürüklenirler.