Genus Affectus

W kącie ponurego pomieszczenia siedział mały płaczący chłopiec. Odkąd trafił do sierocińca nie uśmiechał się, ani z nikim nie rozmawiał. Rozmyślał tylko nad błędami przeszłości.
"Nie mam po co żyć. Nie w tym świecie. Nie za to co zrobiłem..."
//I tak wyglądałoby całe moje dzieciństwo, gdyby nie podszedł do mnie jeden chłopczyk, gdyby nie otarł mi czule łez, gdyby nie nauczył mnie znowu się uśmiechać i żyć. I żyłbym z nim do końca, gdybym nie opuścił sierocińca i nie stracił z nim wszelkiego kontaktu.
I od tego momentu, chwili, w której po raz ostatni spojrzałem w jego stronę, ciągle próbuję go odnaleźć.//

(Okładka nie jest moja)

Uwaga!:
-16+
- LGBT
- śmierć

Witam Was wszystkich kochani czytelnicy! Oto i moja pierwsza opowieść na wattpadzie! Mam nadzieję, że się spodoba, tak więc życzę miłego czytania.

<3