
یاد کوچههای کثیف داونتاون افتاد. مثل یه سگ وحشی، (چیزی که واقعاً بود) زیر آسمون لایتناهی میدویید و دشمنش رو با فرو کردن دندونهاش خلاص میکرد. نه، آدرین و پکش اهل این بازیها نبودن. این لبخندهای ظاهری و مغزهای ماکیاولی. پسرهای داونتاون عادت داشتن تو روی دشمن پارس کنن. ساده و سریع. 🛠️متوقف شده به دلیل بازنویسی و ویرایش سنگین🛠️ رندومترین کاور ممکنو گذاشتم چون من نویسندم نه طراح گرافیک. دارم اعتراف میکنم کاور درست کردن بلد نیستم. شمام هی از رو جلد قضاوت کنید، ممنون.All Rights Reserved