Deruni

Ben nerede hata yapıyordum? Savrulup durduğum bu düzende, yolunda giden hiçbir şey yoktu. En başından beri böyleydi. Yalnızlığa itilmiş bir kızdım. içimde fırtınalar kopsa da dışarıdan dalgasız deniz gibi gözükürdüm. Bu hayat tarafından bana acımasızca öğretilen ilk şeydi. Duygularımı göstermezsem insanlar gerçek beni göremez, tanımaz sanırdım.

Ama o kadar yanıldım ki, kendimi yalancı sandım. Biri girdi hayatıma. İçime çektiğim nefesten bile beni tanır oldu. Kirpiklerimin her hareket edişinde ne hissettiğimi anladı. Birini tanıdım. Benim saçlarıma dokunarak ne kadar yaralı olduğumu anladı.

Ama bunlar beni çırılçıplak ve savunmasız hissettirmesi gerekirken, rahatça nefes aldım. Kirpiklerim nereye baktıklarını umursamadan gözlerimi takip etti. Ve saçlarım... Rüzgarla birlikte özgürce uçuştular. Bunlar olurken o yanımdaydı. Konuşmasa bile varlığını o kadar hisseder olmuştum ki. O kadar bana karışmıştı ki.

Bu kadar ben olmamalıydı. Bu kadar içime işlememeliydi. Ben yalnızken ve bir şekilde tek başıma idare edebiliyorken beni kendine alıştırmamalıydı. Sevgi miydi bu? Aşk belki de?
Cevabını bilmiyordum. Ama bunun cevabını bana sadece bir kişi verebilirdi.
Bekledim ben de. Sadece ondan, o cevabı alabilmek için. Belki yaralayacaktı aldığım cevap, belki de bir kuş gibi hafifletecekti.
Bilemeyecektim. Ona bir şans vermesem hiçbir şey bilemeyecektim.