RUHUMUN ÇIĞLIKLARI

Yalnızdım, üşüyordum ve korkuyordum. Ama en acısı canım yanıyordu. Her zaman ki kendi karanlığımda bir umut ışığımın yanmasını bekliyordum.

Küçüktüm, umutluydum bedenime saplanan her acının ardından üzerimde yeşeren çiçekler varmış gibi hayal ediyordum.

Çocukluğumun katili olanlara karşı yaptığım şey sadece çocukça bir gülümsemeydi. Çünkü güçsüzdüm,kendimi savunamıyordum..

Hayatımda aldığım tüm darbelerin güçsüzlüğjmden meydana geldiğini anladığımda 6 yaşındaydım. Hayatın aslında pembe dizilerden farklı olduğunu öğrendiğimde, o dizilerin hepsinin tamamen hayatlarımzdan soyutlayıp bizi sadece hayalimizdeki istediğimiz hayata soktuğunu anladığımda sadece 8 yaşındaydım.

Yediğim darbelerden sonra ağlayarak dua edip bir an önce uyumayı isterken sadece 8 yaşındaydım.

Ve kendi ayakları üzerinde duran kimseye muhtaç olmayan bir kadın olduğumda ise 18 yaşındaydım.. Bu benim yere çakılıp,çakıldığım yerden yükselme hikayem.. Bu benim kurtuluş hikayem...