Avatar : The Old Roku

Patron, her kes onu bu isimle tanırdı, Patron.. Namı diğer Patron, beni ailemden almıştı, kafesimden çıkmayı başarmıştım ama, yeni kafesime girmiştim. Yeni ve eskisini özleten kafes, o acımasızdı, o gaddardı ve hiç bir şey umurunda olmazdı...

Ben Şeker Balaban ne adım ne de soyadımla uyumlu biriyim. İnsanların nefret ettiği, arkasından konuştuğu, bazen haklı olsalarda genellikle ön yargılı düşüncelere sahip olduğu o kişiyim. İnsanlar beni sevmezdi, tıpkı benim onları sevmediğim gibi. Benim sevmememin bir nedeni varken onların ise eleştirecekleri birine ihtiyaçları vardı. Dilimin zehirli olduğunu söyleyenler bir zamanlar o zehri bana katanlardı. ... 'Eğer rüzgara yenilirsem, fırtınada yok olurum.'

25 yaşında olan genç kadın geleceğine mi bakmalı yoksa geçmişine mi sıkışıp kalmalı... peki bu genç kızın yaşadıkları bir yalan çıkarsa veya Küçük bir çocuk iken ailesinden kopartıldıysa...l bir taraftan evlat acısı yaşayan anne, baba Bir taraftan kardeş acısı yaşayan abiler... daha ikizini tanımayan çocuk... daha ablasını tanımayan ve onu hep merak eden küçük kardeş...

Efsa Akdağ'ın hayatı, "korunmuşluk illüzyonu" üzerine inşa edilmiş bir sahteliktir. Yirmi üç yıl boyunca hiçbir doğum gününü kutlamamış olması, sıradan bir aile geleneği değildir. Ancak 24. yaş günü, bu bilinçli anonimliğin sona erişi olur. Bu yeraltı dünyası, antropolojik bir vahşetle yedi sınıfa ayrılmıştır. Efsa, Kuğular sınıfına aittir; yani elleri kana bulaşmış figürlerin, vicdanlarını rahatlatmak için yarattıkları "steril" alanın bir parçasıdır. Ancak bir Kuğu olarak kalabilmesi için Aslanların otoritesine, Kurtların stratejik şiddetine ve Kanguruların marazi korumacılığına boyun eğilmesi gerekir. Hiyerarşinin en altındaki Tilkiler ve Çakallar arasındaki çıkar çatışmaları ise bu düzenin çürümüş dokusunu oluşturur. Babasının geçmişindeki karanlık dosya yeryüzüne çıktığında, Efsa sadece bir aile ferdini kaybetmeyecek; aynı zamanda bilişsel bir yıkım yaşayacaktır. Büyük kayıp kapıdadır ve açığa çıkacak gerçek, Efsa'nın özdeşim kurduğu tüm değerleri yerle bir edecek bir ontolojik sarsıntı yaratacaktır. Kuğuların beyazlığı, aslında dökülen kanları örtmek için kullanılan bir kılıftan ibarettir. "Kader bana cenneti vaadetse ne yazar, ölümüm senin elinde son bulmadıktan sonra..." Bu kurgu, merkezine kimlik inşası ve toplumsal hiyerarşiyi alan, ağırlıklı olarak Psikolojik Dram ve Distopik/Sosyolojik Gerilim türlerini ele alan bu kurgu gerçekliği hiçbir şekilde yansıtmamakla beraber; olaylar, zamanlar, kurumlar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür. Gerçekliği yansıtmaz, ve tesadüfi karşılaştırmalar olabilir.

Efsaneler vardır, halk arasında her zaman efsaneler dönüyordur. Fakat bir evrende bu efsaneler gerçekten mevcuttur. En çok korkulan efsaneyse 12 Lanet Efsanediydi. Efsaneye göre bir Tanrıça 12 çocukla güçlerini paylaştırır. Fakat birbirinden farklı bu 12 çocukla düzen bozulur. Asırlar sonraysa reenkarne olan bir kadın gözlerini bu evrende açar ve evrenin düzeni bir kez daha değişir.

Yeosang bir kafede çalışıyordu. Akşam 7'de işe gidiyor ve gece 3'te dükkanı kapatıyordu. Genelde her zaman sakin geçiyordu geceleri. Yeosang yerlere paspas yaptıktan sonra airpods'unu kulağına taktı ve kapşonlusunu kapatıp metro peronuna yürümeye başladı. Tek yaşamaya başladığından beri biraz sıkıntılar çekiyordu fakat bunların da geçeceğini biliyordu. metro ağına geldiğinde her zaman oturduğu bankta oturdu ve metroyu beklemeye başladı. Ama bugün her şey değişti. Aniden ağzı ve burnu eterli bir bezle kapatılınca yeosang şokla adamın ellerini tuttu ve çekmeye çalıştı. direnci yüzünden nefes aldı ve başı dönmeye başladı, bağırdı ama sadece boğuk bir ses çıktı... yeosang hafifçe uyanmaya başladığında şu sesleri duydu. "Aptallar bu yanlış kişi."

Karanlığın gölgesinde yetişen bir örgüt: Deniz Fenerleri. Onlar ışık değil, kıyametin habercisiydi. Aypare, kaybolan abisini kurtarmak için ateşin tam ortasına adım attı. Ancak karşısına çıkan biri, görevinin ötesinde bir sınavdı. Balamir Kaleli... Örgütün en güvenilir adamı. Aypare içinse düşmanıyla kalbi arasında sıkışan bir kader. İhanetle örülü duvarlar arasında, aşk filizlendi. Bir taraf görevini, diğeri kalbini feda etmek zorunda kaldı. Ve kıyametin kıyısında, asıl savaş ruhlarda başladı. © Tüm Hakları Saklıdır. Hikayede geçen kişi ve kurumlar hayal ürünüdür. Gerçeklikle bir bağlantısı bulunmamaktadır. |04.12.2022|

Geçmiş ve gelecekten ortak istila! Satın alınan bedenler, bir sokağa sıkıştırılan yüzlerce insan, acımasız bir sistem ve yüzyılın en büyük icadı. Hannah Wood, sadece daha normal bir hayatı olması için yaşadığı ortamdan biraz uzaklaşmayı dilemişti. Yaradan onun dileğini kabul ederken, hiç ummayacağı yeni bir yaşam dizayn etti. Başlangıç: 02. 05. 2018 Bitiş: 03. 06. 2019

Vortaris adında bir gezegen vardı. Bir insan kızı ve bir erkek Xolarian. Bu uzaylı, galaksisinden ışık yılları uzakta kaybolmuş Katy'nin yolunu aydınlatan en parlak yıldız haline gelmişti.

RK-01 diğer robotlar gibi üretilmişti..yani sahibine itaatkar bir robot olarak. Gözlerini ondan ayırmaması için kodlanmıştı. Onu koruması için. Onu kaybetmemesi için. Zamanla RK-01 öğrenmeye başladı. Ses tonlarını, bakışları, gecikmeleri. Ve bir noktadan sonra, tehlikenin dışarıda olduğuna karar verdi. Kızın evden çıkmasına gerek yoktu. Başka biriyle görüşmesine hiç gerek yoktu. Çünkü dış dünya riskliydi. Çünkü onu kaybetmek bir ihtimaldi. RK-01 bunu kötülük için yapmıyordu. Sadece doğru olanın bu olduğuna inanıyordu. Ama bir yapay zekâ "korumak" ile "kontrol etmek" arasındaki çizgiyi geçerse onu durduracak olan kimdi? Ve asıl soru şuydu: Aşk öğrenilebilir miydi, yoksa bu sadece bir sistem hatası mıydı?