Δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνο το βράδυ. Όχι ολόκληρο. Όχι όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι σκόρπιες εικόνες, τα χέρια κάποιου πάνω μου για να μη πέσω, μπερδεμένα λόγια, και ένα «Κάσι εγώ...» που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Και μετά... κενό. Μου είπαν τι έγινε. Ποια ήταν δίπλα μου. Και τι ακριβώς έκανε. Μου απαγόρευσαν να την ξαναδώ. Κι εγώ πίστεψα πως ήταν για το καλό μου. Μέχρι που την είδα ξανά. Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν ήμουν έτοιμη να παραδεχτώ: το σώμα μου θυμόταν πράγματα που το μυαλό μου είχε θάψει. Και ότι η αλήθεια... δεν ήταν ποτέ αυτή που μου είπαν.
More details