İHTİLAL

O Yüz hatlarımı ezberlemek istercesine bana bakmaya devam ederken, kirpiklerimin gözlerimi örtmesine izin verdim. Bir damla yaş yavaşa yanağımdan süzüldü. Kalbimi delip geçecek kadar güçlü kokusu burnumu sızlatmıştı. Yine hiçbir şey anlayamıyordum yüz ifadesinden, yine sakınıyordu kendini benden.
"Ben yapmadım de" elim yakasını bulurken gömleğinin yakasına sıkı sıkı tutundum. Sanki bıraksam öylece yere yığılacaktım. "Ben bu kadar kalpsiz değilim de" kara gözlerini benden çekip akan gözyaşını gizlemek istercesine kafasını yana doğru çevirdi. "Senin bir kalbin yok diyen sen değil miydin?" ellerimi tuttu ve yakasını bırakmamı sağladı. Kara gözler yeniden bana döndü ve dudakları aralandı. "Ne değişti şimdi?"