Intercambio al cielo.

Intercambio al cielo.

  • WpView
    MGA BUMASA 100
  • WpVote
    Mga Boto 4
  • WpPart
    Mga Parte 5
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Tue, Mar 17, 2026
El prisma refractaba la luz en millones de tonos en el espacio vacío, los filtros del iris solo podían enfocarse en aquella gama que parecía no tener fin. Era lo único que podía ver, colores. El peso que invadía mi mente se había esfumado, el dolor en el pecho no existía, no podía percibir las ataduras en mi cuerpo, cómo si no tuviese alguno, todo era más liviano en ese lugar. Las memorias eran difusas. Una parte incomprensible me permitió sentir alivio, había logrado salir de esa dimensión pero sentía que empezaba a olvidar mi existencia. Debía ser el resultado del intercambio, pero ¿así debía verse el cielo? -¿Crees que esto es el cielo?- repitió una voz sin dueño. Busqué desesperadamente sin dar con nada, pero me atreví a preguntar con seguridad. -Yo di algo a cambio - sostuve- para venir al cielo. De no serlo ¿qué es este lugar? -Todo, menos el cielo. --------------- ¿Estarías dispuesto a perderlo todo? Una promesa al universo, no sabía lo que hacía. Quería detener el sufrimiento, perder mi corazón sin saberlo y olvidar lo que me ataba a este mundo. Un lugar a cambio del mío, un alma a cambio de otra.
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • El Peso De Mi Obsesión
  • La chica del universo (fragmentos)
  • Producto De Un Experimento
  • Lejos del Mundo
  • El Deseo De Un Héroe Roto.
  • viendo universos bnha
  • La Luz
  • Pérdida de memoria
  • Entre sombras y pecado

Desesperada, me escondo en uno de los cuartos de la casa. Trato de poner el seguro, pero mis manos tiemblan tanto que no puedo. Como una bestia, Carlos irrumpe en la habitación, pateando la puerta. Sus ojos, normalmente cálidos y azules, están cegados por la rabia. No puedo reconocerlo. -¿Pensaste que podías escapar? -pregunta mientras sus pasos resuenan en la habitación. Se acerca más a mí, y yo retrocedo. -Basta, cálmate, ¿sí? No soy Ana. Él me toma de la mejilla bruscamente, poniendo mucha fuerza. -Me lastimas -digo gimiendo de dolor, haciendo muecas mientras mis manos pequeñas tratan de zafar su agarre, pero no puedo. -¿Y vos creés que a mí no me duele? Ver cómo le prestás atención a alguien más. -Basta -miro alrededor, buscando desesperadamente una salida, sin querer cruzar mis ojos con los suyos. Tengo miedo. -Te amo... -sus ojos me miran con deseo y locura que me asusta. Su agarre se vuelve más fuerte, su respiración más pesada. -Carlos, por favor, calmate -intento razonar, mis palabras temblorosas. -No voy a perderte. - Susurra amenazante.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman