Yeşilin Koyulaşması

Şimdi karanlık sokaklarda başıboş dolanıyorum
Bu sokaklarda defalarca yürüdüm ama sen her defasında yanımdaydın. Peki neden bu sefer de yanımda değilsin. Yeter artık bu karanlık diyemem çünkü bu sokağı ikimiz yarattık. Bu karanlığı,bu sessizliği ikimiz yarattık. Sessizliğin içinde bile ikimiz düşünceleri ile oluşmuş bir kaos vardı. Her seferinde yanımdaydın ve her defasında kaosu yeniyordum. Ama şimdi sen yoksun. Sen kayboldun. Karanlıktan oluşmuş bir kuş gibiydim. Bana çarptın ve kanadına zarar verdim. Bu sokakları oluşturarak seni iyileştirdim. Her karanlıkta seslendiğimde cevap veriyordun,canın yandığında bile. Beni sakinleştirmeyi seçiyordun. Peki şu an. Şu an neden yanımda değilsin? Niye tekrar sokaklarda beraber dolaşmıyoruz. Aslında cevabı çok iyi biliyorum. Bildiğim halde soruyorum, defalarca. Beni niye yalnız bıraktın. Şimdi benden gözyaşlarımı silmemi bekleme. Çünkü ben defalarca kez ağladım,şimdi de. Ama tek bir farkla. Şu an yanımda sen yoksun. Hiç kimsenin olmamasına alışığım çünkü hiç çok fazla kişi yoktu benim hayatımda. Giren ve çıkanlar haricinde. Ama sen farklıydın. Sen her defasında yanımdaydın. Değişmeyen, değişmeyen birisiydin. Ama şimdi. Şimdi artık sen de yoksun. Ve ben bu sefer yenemem,yenilirim. Çünkü artık yanımda hiç kimse yok. Ben bile kendimi terk ettim. Yapayalnız sokaklarda dolaşamam. Hiç bir şekilde de buna alışamam.